انجیلِ لوقا 17
17
گناهه وسوسه بییَن
1عیسی اِشتن شاگردونش بوات: «وسوسه دَ نیبی دِوَشتن، امّا وای به حال اَ کسی که وسوسه باعث بیبی. 2چو را چاکتره که ای پیله آسیا سِگی اِشتن گردنه دِبَنده و اِشتن دَریا تُن فِر بیدی، تا اَم که باعث بیبی ای نفر از ام ویلِگین گناه بکره. 3پس اِشتن ویراجون ببا. اگم اِشته برا، اِشته حقَ گناه بکره، اَجو توبیخ بکه، اگم توبِش بکه، اَجو ببخش. 4اگم ای روز هَف را اِشته حق گناه بکره و هر دَفَه با اِشته وَر و بوا ”توبِم بِکَه“ ته گَوَن اَجو ببخشی.»
5حواریون، عیسی خداوندِشون بوات: «چَما ایمانِ پِر آکه!» 6عیسی خداوند بِوات: «اگم شَما ای ویلّگ خردل دانَه قدر ایمان بدارا، تونِو ام توته دارِه بوایا که ریشه ییَم اَبَر با و دریا دَلَ کاشته بِبی وَ اَ دارَه شَما دستوره اطاعت کره. 7شَما میون، کیه که چو نوکر شخم زنی و گوسپند چارُنیه را صحرا دَ آگرده، اجو بوا: بوره سِفرِه سر بِنِش و بخه؟ 8مگم نوایا: ”اول چِمن شوم رَچ بکه و چَمَنَ پذیرایی بِکَه تا بُخَرم و آخَرم، اُخُری ته بخه و آخه“؟ 9مگم اَو چِمه خونَین که چو نوکر چُو فرمانش انجام داعه چو کودَ تشکر کره؟ 10هِمنَه نی وختی شَما اَ چی ای که شَماشون فرمان داعه انجامرون بدا، بوایا: ”اَما نوکرونی بیش نییوم فقط چَما وظیفَه مون انجام داعه.“»
11عیسی هِمنَه که شی اَی اورشلیم، جلیل و سامره ناحیه مرزَ دَ رد آبییَی. 12وختی ای دهی آرسس، بِر، دِ جذامی اَوِشون بوینت. اَوُن دور وِندَردَ بِنده 13و بِلند صصییَم بواتشون: «ای عیسی، ای استاد، اَجَما رحم بِکَه.» 14وختی عیسی اَجونش بوینت بوات: «بِشا و اِشتن کاهنون نشون بدییا.» وختی اَون شَینده چون جزام چاک ببه. 15ای نفر از جُذامیون وختی بیوینتِشه که شفاش گته همنه که بِلنده صصییَم خداش شکر کَردَی آگَردسشه عیسی وَر 16عیسی پا دکَت و چو کودَ تشکر بِکَه. اَ جذامی سامری اهالی به. 17عیسی بوات: «مگم اَ دَه نفر همُّن پاک نِبنده؟ پس اَ نه نفر کارنده؟ 18مگم جز اَم غریبه کسی نبه آگَرده و خدا شکر بکَره؟» 19پس عیسی اَ مردکش بوات: «اوپاب ببه و بِشِه اِشته ایمان اَتِش شفا داعه.»
خدا پاتشاهی اومییَن
20ای روز بعضی از فریسی فرقه علما عیسی کودَ آپَرسسنده: «خدا پاتشاهی کِی آ؟» عیسی جواو بدا: «خدا پاتشاهی جوری نا که شَما بتونو وینتَین 21و کسی نِوا که بییا اسه یا بِر اسه چون خدا پاتشاهی شَما میونه.» 22اُخُری اِشتن شاگردونش بوات: «زمُونی آرَسه که ناجَه دارا حتی ای روز را انسانه زا بِوینا و نیوینا. 23مردم شَماهون واندِه: اَو بییا اِسِه یا اَو بِراسه. شَما چون پش مشا. 24چون همنه که برق ای لحظه زنه آسمان ام سر تا اَ سره روشون کره، انسانه زا نی اَ روز که گَوَن با هِمنَه بی. 25امّا اَو اول گَوَن پر دردون تاو بایره و ام نسله مردم اَجو رد کرنده. 26انسان زا زمُون نوح پیغمبر زمُون شارین بی. 27مردم، خوردشون و آخردشون و زنشون بردَی و شِوِشون کردَی تا اَ روزی که نوح کشتی دِلَ بِشِه. اُخُری سیل بومه و همُنِش نابود بکه. 28هِمنَه نی لوط زمُون شارین بی. مردم خوردشون و آخردشون خرییشون و خوروتشون و کاشتشونَی، کییه شون رچ کردَی. 29اما اَ روزی که لوط سدوم شهرَ اَبَر بومه، آتش و گوگرد آسمانَ دَ بوارس و همه ش نابود بکه. 30روزی که انسان زا ظهور بکره اَ روزون شارین بی. 31اَ روزون کسی که اِشتن کییَه بُنَ سر اسه و چو اَساسِ کییه دِلَ، چون اوگَتَنه را ما اشنیوَ. کسییَم که مزرعه دَ اسه اومَگَرده کیه. 32ویر بایرو لوط زَنِگِ سر چه بلایی بومه! 33هر که اِشتن جانه نجات داینه را تقلا کره، اَجو از دست دی اما هر که اِشتن جان فدا بکره، اَجو نجات دی. 34هِمنَه بزونو اَ شَو دِ نفری که ای یقا خُتَنده، ایو بَرِنده و اَ ایو مونه. 35دِ زَنِگی که هندیگرییَم گندمِ دَسَه آسیا کرنده، ایو بَرنده و اَ ایو مونه. 36دِ مردکی که هندیگرییم مزرعه دَ کار کَرنده ایو بَرنده و اَ ایو مونه. 37شاگردِ عیسی کودَ آپرسسنده: «اَکا بَرِنده، ای عیسی خداوند؟» عیسی بوات: «هر یقا که لاشه ای بیبی، لاشخوره بِر جمع بینده!»
Currently Selected:
انجیلِ لوقا 17: KTT
Highlight
Share
Compare
Copy
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
@ 2024 Korpu Company
