انجیلِ لوقا 18
18
سِمجه بیوه زَنک مثل
1عیسی اِشتن شاگردونِ را ای مَثَلیش بایرد تا نشون بیدی که اَوُن گَوَن همیشَه دِعا بکرنده و هرگز دلسرد مبینده. 2پس بوات: «ای شهرییَه ای قاضی ای بِه که نه خدا کودَ ترسسَی، نه خَلق کودَ. 3اَ شهرَ دَ ای بیوه زَنَکی بِه که داعِماً چو وَر اومَی و چو کودَ بگوس چو حقه چو دشمنِ کودَ ایگیره. 4قاضی ای مدت اَوِش محل نِکه. اما آخر اِشتنش بوا: ”هر چند که از خدا کودَ نِتَرِسم و مردمه اهمیتی نِدیم، 5اَمّا چون ام بیوه زَنَک اَمِن آچکسه و ول نکرییه، چو حقه ایگیرِم، تا اَم شیَن اومیَنِنییَم اَمِن دلو مکره» 6اُخُری عیسی خداوند بوات: «بَشنَوِسَیو که ام بی انصافه قاضی چه بوا 7مگم خدا اِشتن برگزیدعون که شو و روز چو درگاهَ دعا کَرنده، چون داد نِرَسِه؟ مگم چون کمک پَش آجاینه؟ 8شَمارا وام اَم زودیون چون داد آرسّه. امّا اَ زمون که انسان زا آ، زمینِ سر ایمانی پیدا کره؟
فَریسی و باجگیر مثل
9اُخُری اَ کسونی را، که اِشتن صالح بییَنِ خونین خاطرشون جمع بِه و علایدَه کسون تحقیرییَم دِدِشتَینده، ام مَثلش بایرد: 10«دِ نفر بِشند معبد، عبادت بکرنده، ایو فریسی فرقه علما، اَ ایو باجگیر به. 11فَریسیه وِندَرد و اِشتنَییَم هِمنِش دِعا بِکه و بوات: ”ای خدا، اَته شکر کَرِم که اَز مَردمونی شارین نیم که زورییَم پول بگیرِم و ظالم و زناکار بیبیم، حتی اَم باجگیر شارین نیم. 12هفتَه دَ دِ را روزَه گیرم و هر چی که به دست آیرم چُو دَه یکه آدیم فقیرون.“ 13اَما اَ باجگیر دورَ وِندَرد و حتی نِگوسِشه اِشتن چشمییَم آسمانه دِدِسه بلکم اِشتن سینِش ایکوعِسَی و واتشَی: خدایا اَمِنِ گناهکار رحم بِکه.“ 14شَما را وام که ام فریسی عوض، اَ باجگیر بخشسه ببه، و بِشه اِشتن کییه. چون هر که اِشتن پیله بزونه، خوار بی و هر که اِشتن فروتن بکره، سربِلند بی.»
عیسی و خوردگون
15مردمِ حتی اِشتن کورپه خوردگِ عیسی وَر بایردشون تا چون سر دَس اونیه. شاگرده وختی اَمشون بوینت مردم را غیضشون بِکَه. 16اما عیسی، خوردگونش اِشتن وَر وُنگ بکه و بِوات: «بارز خردوخَیل چِمَن وَر باینده، چون پیش مَگیرا، چون خدا پاتشاهی کسونی را بی که ام خردِگون شارین بیبینده. 17حقیقتا شَمارا وام هر که خدا پاتشاهی خُردِگی شارین قبول مَکره، هرگز چُو دلَ نیشی.»
ثروتمند رئیس
18ای نفر اَ یهودیان رئیسِ، عیسی کودَ آپرسس: «ای چاکَ استاد، از چه بکرم تا اَبدیه زندگیه وارث بیبیم؟» 19عیسی چو کودَ آپرسس: «چرا اَمِن چاک وای هیچکس جز خدا چاک نی. 20احکامه زونی: زنا مکه، قتل مکه، دزی مکه، دوروعیه شهادت مده، اِشته په و ما احترام بِنا.» 21اَ مردک جواو بدا: «خوردگِییَم تا الان همه ی ام کارِم انجام داعه.» 22عیسی وختی اَمش بشنَوِس، بِوات: «هَلا ای چی کم داری؛ هر چه داری بِخروش و چُو پوله فقیرون میون بِبَخش، که آسمان دَ گنج بداری. اُخُری بوره و چَمَنَ پیروی بِکَه.» 23اما اَ مردک وختی اَمِش بشنوس، پِر ناراحت ببه، چون پِر ثروتِش دَ. 24عیسی اَجو ددشت و بِوات: «چه سخت اسه که ای ثروتمندی بتونه خدا پاتشاهی دِلَه بیشی! 25شترِ رد آبییَن دَرزِنه سولاخه دَ آسون تَره تا ای ثروتمنده آدمی بتونه خدا پاتشاهی دِل بیشی.»
26اَوه که اَمشون بشنوس، آپرسسشون: «پس که تونه نجات پیدا بکره؟» 27عیسی بوات: «اَ چه که انسانه را ممکن نی، خدا را ممکنه.» 28پِطرُس بِوات: «دِدِس اَما چَما کییه و زندگیمون وِل کرده، تا اِشتَ کودَ پیروی بِکَروم.» 29عیسی اَجون بوات: «حقیقتا، شَمارا وام کسی نی که اشتن کییه یا زنِگ یا برارون یا اِشتن په و ما یا خوردگون خدا پاتشاهی خونین ترک بکره، 30و هم دِنیا دَ چندین برابر به دس مایره و اَ دنِیا زندگی اَبدی نی چو را مَبی.»
عیسی سومین پیشگویی درباره اِشتن مَردن
31اُخُری عیسی اشتن دونزده شاگردش وُنگ بِکَه و اَجون بوات: اورشلیمه طرف شام. بِر هر چه که انسان زا دربارَه پیغمبره نیویشتِشونه، اتفاق دِگِنه. 32چون اَجو غیر یهودیون تسلیم کَرنده و مسخره کرنده و اَجو بی حرمتی کرنده و چو سَر لَش آو ایکرنده. 33چو پَش که اجوشون شلاق بِزه اَجو کوشنده امّا اَو سومین روزَ زنده بی.» 34اما چو شاگرده هیچی شون درک نکه. چو لاوَعون معنی چون را مخفی به نزونسشون که عیسی درباره چه لاوع کره.
کور گدایی شفا
35وختی اَریحا شهره نزدیکی آرَسسنده، کور مردکی راه کنار نشته به و گداییش کردَی. 36هِمنَه که اَ گدا مردم صَص که اَمکانَ دَ رد آبَیینده بشنَوِسشه آپرسس: «بییا چه خَوَره؟» 37اَون بِواتند: «عیسای ناصری کورو رد بی.» 38اَو جِیکیله کردنییم بِوات: «ای عیسی، ای داوود پاتشاه زا، اَمِن رحم بِکَه!» 39کسانی که جماعتِ پیش شَینده چو را غیضشون بِکَه و بواتشون صَصِر ایبِر. اما اَو ویشتر جِیکیله کردَی که: «ای داوود پاتشاه زا، اَمِن رحم بِکَه!» 40اُخُری عیسی وِندرد و دستورش بدا اَ مردکه چو وَر بایرنده. وختی پیش بومه، عیسی چو کودَ آپرسس: 41«چِه گوی اِشرا بکرم؟» اَ کوره مردک بوات: «ای آقا، گَوِم بوینم.» 42عیسی اجو بِوات: «اِشته چَشمه وینِنده! اِشته ایمان اَتِش شفا داعه.» 43هَه لحظه اَ کوره مردک چَشم بِتونِسِش بوینه و اَجوره که خداش شکر کردَی عیسی پَش راه دِکَت. وختی مردم اَمشون بِوینت هَمُّن خداشون شکر بِکَه.
Currently Selected:
انجیلِ لوقا 18: KTT
Highlight
Share
Compare
Copy
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
@ 2024 Korpu Company
