انجیلِ مرقس 14
14
عیسی بِیتعَنْیا
1دِ روز مَنتَه به به پِسَخ عید و فَطیره عید. سران کاهنون و تورات معلمه ای راهی پَش بِنده که بی صص صَلم عیسی دستگیر بکرنده و بکوشنده، 2اما بواتشون: «ام کاره عیده روزونَ دَ مکرا، مبادا مردمِ آشوب بکرنده.»
3وختی عیسی بِیتعَنْیا دهَ دَ جذامیه شَمعون کییه سِفره سر نشته به، ای زَنکی، ای مرمریه قابی ییَم که چو دله عطریه روعن به عیسی ور بومه. اَ عطریه روعن سُنبل خالص به و پِر گرون به. اَ زَنک اَ، قابش بشکِس و عطرش ایکَه عیسی سر. 4بعضی از کسونی که بِر بِنده عصبانی ببنده، هندیگرییَم بواتشون: «چرا گَوَن ام عَطر هِمنَه هیچ را اَبَر بِشییه؟ 5تونِسَیُم ام عطره سیصد دینار ویشتر بِخروشوم و چُو پوله فقیرون آدییوم.» و اَ زنکشون پر سَرَزُن بکه. 6امّا عیسی اَجون بِوات: «اَ زَنک ییَم کاری مدارا. چرا اَجو ناراحت کرا؟ اَو چاکه کاریش چِمنا کرده. 7چون فقیره همیشَه شَما دویر بر اِسنده و هر وقت بگَوا تونو اَجون کمک بِکَرا، امّا از همیشَه شَما خَمنا نیم. 8ام زَنَک هر چه که چو دس دَ اَبر اُمَی، بکردشه. اَو اِشتن اَم کارییَم چِمن بدنش پیش از خَشاردن، عطرش بِزِه و آمادِش بِکَه 9حقیقتا، شَمارا وام همهی دِنیا، هر یقا که خدا پاتشاهی شاده خَوَر اعلام بیبی، اَم زَنک کارَ نی چو یاد خونین واته بی.»
یهودا عیسی خیانت کره
10اُخُری یهودا اِسْخَریوطی که ای نفر از اَ دونزده شاگرد به، سران کاهنون وَر ببشه تا عیسی بیدی چون دس. 11اَوُن وختی یهودا لاوَعونشون بَشنوس، شاد آبنده و اَجو پولَ وعدِشون بدا. یهودا نی ای فرصت پش گردِسَی تا عیسی عه بیدی چون دَس.
پسخه عیده شام،شاگردانییَم
12فَطیره عیده اولین روز که پِسَخ وَره قربانی کَرِنده، عیسی شاگرده چو کودَ آپرسسنده: «گَوی کا بشام و اِشرا تهیَه بیوینوم تا پِسَخ عیده شامِ بِر بخری؟» 13عیسی، دِ نفراز اِشتن شاگردش بِخِرسا و اَجون بِوات: «بشا شهر؛ بِر، ای مردکی ییَم دیمادیم با که آو کوزَه ای داره. بشا چُو پَش. 14هر یقا که اَ مردک شی، اَ کییه صاحبِ بوایا، ”استاد بوات چمن میهمونخونه کارییه تا چِمِن شاگردنییم پسخ عیده شومِ بِر بُخَرُم؟“ 15اَو ای بِلندَ بالا خونَه ای فرش بییَه و آمادَه شَماهون نشون آدی. بِر چَما را تهیَه بِوینو.» 16اُخُری شاگرده بشنده شهر، همه چیشون همنه که عیسی اَجون واتِش بِه، بوینتِنده و پِسَخ عیده شوم شون تهیَه بوینت.
17وختی شَو ببه، عیسی اِشتن دونزده شاگردِ خمنا بِر بِشه. 18وختی که سِفره سر نشته بِنده و غذاشون خُردَی، عیسی بوات: «حقیقتا، شَما را وام ای نفر از شَما اَمِن دِشمنه تسلیم کره، اَوی که چِمِن خمنا غذا خُورِه.» 19شاگرده غرصَه دار ببنده و ای نفر ای نفر عیسی کودَ آپرسسنده: « از اَ ای نفریم؟» 20عیسی اَجون بِوات: «ای نفر از شَما دونزده نفر اِسه، اَوی که اِشتن نان چِمِن خمنا آرزه قداره دله. 21انسانه زا هِمنَه که درباره چو مقدسه نیویشته عونَ دَ نیویشتشونه، چو را اتفاق دگنه، امّا وای بحال اَوی که چو خیانتییَم اَم اتفاق انسانه زا سر با. چو را چاک تر به که هرگز دِنیا نومیه به.
22وختی غذاشون خُوردَی عیسی نانش اُگَت و شکر کردنِ پَش، پارِش بکه و اِشتن شاگردانش آدا و بِوات: «بیگیرا، اَم چمن بدن اِسه.» 23اُخُری قدارش اوگت و شکر کردنِ پَش، اَوِش اشتن شاگردانش آدا، و اَوُن همه چو دَ بخردنده. 24و اَجونِش بِوات: «اَم چِمِن خونه که چواَم تازه عهدِ مهر کرم. چِمِن خون خیلیون خونین ایبی. 25حقیقتا، شَمارا وام که از دِ انگوره داره میوه نُخَرِم تا اَ روزی که اجو تازَه، خدا پاتشاهیه دَ آخرم.»
عیسی پیش گویی کره که پِطرُس اَجو هاشا کره
26اُخُری، ای سرود ستایش خونتَنِه پَش، زیتونه کوهه طرف راه دِکَتِنده. 27عیسی اِشتن شاگردونِش بِوات: «شَما همَه اَمِن تیناو آرزا، چون زکریای پیغمبره کتابَ دَ نیویشتشونه،
«”چوپونه زَنم
و گوسپندِ پخش بینده.“
28امّا چمن زنده آبینه پَش، پیش از شَما شیم جلیله منطقه 29پِطرُس عیساش بِوات: «حتی اگم همَّه اَته تیناو بارزنده، از اَته تیناو نارزم.» 30عیسی اجو بِوات: «حقیقتا، اتَه وام که هم آشون، پیش اَز اَم که سوکوله دِ را بخونیه، تَه اَمِن سه را هاشا کری!» 31امّا پِطرُس تأکیدییَم بِوات: «حتی اگم لازم بیبی اِشتَه خمنا بِمَرم اَته هاشا نکرم.» همهی شاگردِ هِمنِه شون بوات.
عیسی جِتْسیمانی باغَ دَ دعا کره
32اُخُری اَوُن بشنده یقایی که چُو نوم جِتْسیمانی به. عیسی اِشتن شاگردونِش بِوات: «وختی از دِعا کرم شَما بییا بنشا.» 33عیسی، پِطرُس و یعقوب و یوحناش اِشتن خَمنا ببردشه. عیسی پِر پریشون و نگران ببه، 34اَجونِش بِوات: «کم مَنته که چمن جان غم و غرصه دَ بمره. بییا وندَرُ و بیدار ببا.» 35اُخُری عیسی ایکه پیش بِشه، زمینِ سر ایکت و دِعاش بِکَه که اگم ممکنه اَ عذابه ساعت چو دَ رد بیی. 36عیسی هِمنَه بِوات: «اَبّا، په، همه چی اِشرا ممکنه. اَم عذابه قداره چَمَنَ دَ دور بکه، امّا نه چمن خواستییم بلکم اِشته ارادییَم.» 37وختی عیسی آگَردسشه شاگردون ور، بیوینتِشه که اَوه خُتِنده. پس پِطرُسش بِوات: «شَمعون، خوتَیش؟ نتونِسَی ای ساعت بیدار وِندری؟ 38بیدار ببا و دِعا بِکَراه تا امتحان دِمَگنا. حقیقتا که روح مشتاقِ امّا جسم ناتوانه.» 39عیسی هنی بِشه و هَه دِعاش بِکَه. 40و وختی آگَردِسشه، بیوینتِشه اَوه خُتِنده، چون چون پِلکِ سنگین به و نزونِسَینده عیسی عه چِه بوانده. 41اُخُری عیسی سوّمین بارِ را بومه شاگردون ور و اَجونِش بِوات: «هنوز خُتیو و استراحت کرا؟ دِ وسه! اَ ساعت آرسسه. هَنِنه انسانه زا گناهکارون دسییم تسلیم بی. 42اوپاب ببا بِشام. اَوی که گوِه اَمِن تسلیم بکره آرَسه.»
عیسی دستگیر بییَن
43عیسی حلا لاوش کَردَی که ای دَفه یهودا، که ای نفر از اَ دونزه شاگرد به، آرسس. چو خمنا ای جماعتی، چماق و قمَه ییم بومِنده. اَوُن سران کاهنون و توراته معلمین و شیخون طرفَ بِنده. 44عیسی تسلیم کرار، یهودا، به اونی که چو خمنا بِنده علامتیش آدایه به و واتش به: «اَوی که اَز ماچ کَرم، اَوه، اَجو بیگیرا و چو بردنه موقع شَما حواس جمع ببی.» 45وختی یهودا آرسس بِر البحل بِشه عیسی ور و بِوات: «استاد!» و عیسیش ماچ بِکَه. 46اُخُری اَ آدمه ایبِنده عیسی سر، و اَوِشون دستگیر بِکَه. 47امّا ای نفر اَ کسانی که بِر، وندَردَ به، اِشتن قَمِش اَبَر بایرد، و چوعییم معبده پیله کاهنه نوکرش بِزِه و چو گوشش ایبرِه. 48اَ لحظَه عیسی اَجون بِوات: «مگم از راهزنم که چماق و قَمَه ییم چِمن گَتَنه را اومَیا؟ 49از هر روز معبد دَ شَما خمنا بَیم و تعلیمِم آدایَی و شَما اَمنرون دستگیر نکه. امّا بارزا که مقدسه نیویشته هون اتفاق دگننده.» 50اُخُری همَهی شاگرده اَوِشون تیناو باشت و دِوَشتِنده.
51ای جوونی که فقط ای تیکه کتانه پارچه ای اِشتن جانش آپییتَه به، عیسی پَش راه دکَت. اَوِشونَ نی دستگیر بکه، 52ولی اَو، اَ کتانه پارچه ای که اِشتن دویر آپیتِش به، ولِش بِکَه و بِرهنَه دوَشتشه.
عیسی ، شورا پیش
53اَوُن عیسی شون ببه معبده پیله کاهنه ور. بِر، همهی سران کاهنون و شیخون و تورات معلمه جمع بیه بِنده. 54پطرس دورَ دَ عیسی پَش بِشه تا پیله کاهنه کییه حیاط آرسس. پطرس نی بِر آتشه وَر، نگهبانون ییَم بنشت و اِشتنش گرم کردَی. 55سران کاهنون و تمام یهوده شورا اعضا تقلاشون کَردَی که ای شهادتی عیسی ضد آلَوِندِه تا اَجو بوکوشنده، ولی هیچیشون پیدا نکه. 56چون با اَم که خیلیه عیسی ضد دوروغییه شهادتشون آدا، امّا چون شهادته هندیگرییَم جور نبه. 57اُخُری بعضیه پیش بومِندِ و عیسی ضد دوروغییه شهادتشون آدا، بواتشون: 58«اَما اِشتن بَشنوسیوم که اَو واتَی، ”اَم معبد که انسانه دستیم رَچ آبیاسه خراو کرم و سه روزَ علایده معبدی رچ کرم که انسانه دَستییَم رَچ مَبی.“» 59ولی حتی چون شهادتون هندیگرییَم جور نبه. 60اُخُری پیله کاهن اوپاب ببه و همُّن پیش عیسی کودَ آپرسس: «جواوی نِداری بیدی؟ اَم چیه که اَم مردک اِشته ضد شهادت دینده؟» 61امّا عیسی ساکت وِندرد و جواویش اوندا. پیله کاهن هنی چو کودَ آپَرسسشه: «تَه مسیح موعود، خدای متبارکه زا اِسیش؟» 62عیسی اجو بوات: «اِسیم، و انسانه زا وینا که خدای قادره راسَ دَستَ نشته، و آسمانه اَبرون سرَ آ.» 63اُخُری معبده پیله کاهن اِشتن خلاو یقش چنگ بزه و اوزارونِسِشِه، بِواتِشه: «دِ شاهدون چه احتیاجی دارُم؟ 64چو کفر واتَنِرون بَشنوس. شَما تصمیم چیه؟» اَوُن همُّن عیسی شون محکوم بِکَه و بواتشون که چو سزا مرگه. 65اُخُری بعضیه عیسی سر لش آوشون ایکَه، اَوُن عیسی چَشمشونشون دبَست و هِمنَه که اَوِشون زَیَی واتشونَی: «غیبَ دَ بوا!» نگهبانان عیسیشون بگت و بِزِشونه.
پِطرُس، عیسی هاشا کره
66وختی که پِطرُس حلا اَشنیو، حیاطَ دَ به، پیله کاهنهِ ای کنیزی بِر بومه 67و پطرسش بوینت که آتشه وَرَ اِشتنش گرم کردَی. اَ کنیز پطرسِش دِدِشت و بِوات: «ته عیسی ناصری خمنا بَیش.» 68امّا پِطرُس هاشاش بِکَه و بِوات: «نزونم و نفهمِم چه وای!» اَمش بوات و بِشه دروازه طرف هَه موقعه سوکوله بخونتِشه. 69هنی، اَ کنیز پطرسش بوینت و به اَوِه که بِر، وندَردَ بنده، بِوات: «اَم مردک ای نفر از اَوُنه» 70امّا پطرس هنی هاشاش بکه. کمکَی بعد، کسونی که بِر وندَردَ بنده، هنی پطرسِشون بوات: «شکی نی تَه ای ای نفر از اَوُنیش چون جلیلی اِسیش.» 71امّا پطرس اِشتن لعنت کردنش شروع بکه و قسمش بخه، بِوات: «اَم مَردکی که وایو، نزونِم!» 72هَه لحظه سوکوله دِومین بارِ را بخونتشه. اُخُری پطرس عیسی لاوش ویر بایرد که چه طَرَه عیسی اجو واتَه به: «پیش از اَم که سوکوله دِ را بخونییَه، ته سه را اَمِن هاشا کری». پس دلش بسوجس و بِورَمِس.
Currently Selected:
انجیلِ مرقس 14: KTT
Highlight
Share
Compare
Copy
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
@ 2024 Korpu Company
