یوحنایِ انجیل 5
5
علیل مرداک شفا حوض کناری
1چن وقت بازون، عیسی ایتا عید ره کی یهود شین بو، اورشلیم شار سو بُشو. 2اورشلیم درون، ’دروازه ی گوسفند ‘ کنار، ایتا حوض نئَه کی عبرانی زوان درون، اونَ ’بِیتحِسْدا‘ گیدی و پنج تا ایوان دَره کی هرتا سایبان دَریدی. 3اویا ایتا پیله دسته جه علیلان یعنی کوران و شلان و ایفلیجان خوفتیدی و رافا بید آب تکان بُخوره. 4چونکی اوشان فیکر کودیدی کی هر چن وقت، ایتا فیریشته جه خُداوند طرف اَیه و آبَ تکان دئه؛ اوّلین کَسی کی آبِ تکان بُخورده بو پسی حوض درون شوئی، جه هر ناخوشی کی دَشتی شفا گیفتی.
5اویا، ایتا مردای ایسا بو که سی و هشت سال علیل بو. 6وقتی عیسی بیده کی اون اویا خوفته و دَنستی کی خَیلی زماتِ کی اَ ناخوشیَ دَره، اونِ جا واورسه: «خوائی شفا بیگیری؟» 7علیلِ مرداک بگفت: «آقا، هیکّس نارَم کی وقتی آب تکان خورِه، مَرا حوض درون بنه، و تا مَرا اویا فارسانم، اینفر دیگر جُلُوتر جه من بدرون بُشو دَره.» 8عیسی اونَ بگفت: «ویریز، تی جیگای اوسان و بوشو.» 9اُ مردای دَرجا شفا بیگیفت و خو جیگای اوساد و بنا به را شئون بُکود.
اُ روج، مُقدّسِ شنبه بو. 10هنه واسی یهودیانِ سران شفا بیگیفته مرداکَ بگفتید: «ایمروج مُقدّسِ شنبه یه و شرعاً تره روا نیه کی تی جیگای اَ طرف اُ طرف ببَری.» 11اُ مرداک جواب بدَه: «اون کی مَرا شفا بدَه مَرا بگفت تی جیگایَ اوسان و را بوشو“.» 12اون جا واورسه ئید: «اون کی تره بگفت تی جیگایَ اوسان و را بُشو، کی بو؟» 13ولی اُ شفا بیگیفته مرداک نانستی اون کیسه، چونکی عیسی اُ خلق میان کی اویا ایسابید غِیبا بوسته بو.
14ایپچه دئرتر، عیسی اُ مرداکَ معبد درون بیافت و اونَ بگفت: «بیدین، هسّا خُبَ بوستی، دِه گُناه نوا کودن تا ایچی بدتر تی سر نایه.» 15اُ مردای بُشو و یهودیانَ بگفت: «اون کی مَرا شفا بدَه، عیسی یه.»
16هَن واسی بو کی یهودیان عیسیَ اذیت و آزار کودید، چونکی مُقدّسِ شنبه درون اَجور کارانَ کودی. 17ولی عیسی جواب، اَن بو کی «می پئر هنو کار کونه، منم کار کونم.» 18هن واسی یهودیان ویشتر جه قبل خواستید کی اونَ بُکوشید، چونکی نه فقط مُقدّسِ شنبه قانونَ زیر پا نئی، بلکی حتی خُدایَم خو پئر دوخوادی و خودِشَ خُدا مرا مساوی دانستی.
19پس عیسی اَطو اوشانَ جواب بدَه: «حئیقتن، شمرأ گَم کی پسر خودِش جا نتانه کاری بُکونه مگه اُ کارانی کی دینه اونِ پئر انجام دئه؛ چون هرچی پئر کونه، پسرَم هو کارَ کونه. 20چونکی پئر، پسرَ دوست دَره و هر کاریَ کونه اونَ نیشان دئه و پیله تر جه اَ کارانم اونَ نیشان خوائه دَئن تا شُمان ماتا بید. 21چون هُطو کی پئر مُردئان زنده کونه و اوشانَ زیندگی فدِه، هوطوئم پسر هر کیَ بخوائه، زیندگی فَدِه. 22چونکی پئر هیکّس داوری نُکونه، بلکی تمان داوری کارَ پسر دَس واسپارده. 23تا تمان مردوم، پسرَ حُرمت بَنید، هُطو کی پئرَ حُرمت نیئیدی. اُ کَس کی پسر حُرمتَ نَنه، هو پئرَم کی اونِ اوسِه بُکوده، حُرمتْ ننِه. 24حئیقتن، شمرأ گَم، هر کی می کلامَ بیشتاوه و کسی کی مَره اوسِه بُکوده یَ ایمان باوره، ابدی زیندگی دَره و داوری نیبه، بلکی جه مرگ به زیندگی بُشو دَره. 25حئیقتن، شمرأ گَم، زماتی فارسه، بلکی هه اَلانه، کی مُردئان خُدا پسر صدایَ ایشتاویدی و اوشانی کی ایشتاویدی، زنده خوائید بوستن. 26چون هُطو کی پئر خو درون زیندگی دَره پسرم فدَه، تا خو درون زیندگی بدَره، 27و اونَ اَ قدرت فدَه کی داوریَم بُکونه، چونکی انسان پسره. 28اَ گبان جا ماتا نیبید، چونکی زماتی فارسه کی همۀ اوشانی کی قبر درونید، اونِ صدایَ ایشتاویدی و بیرون خوائید اَمون. 29اوشان کی خُبی بُکوده بید، زنده بیدی کی تا به ابد زیندگی بُکونید، و اوشانی کی بدی بُکوده بید، زنده بیدی تا داوری بیبید. 30من می جا نتانم کاری کودن، بلکی بنا به اونچی ایشتاوم داوری کونم و می داوری عادلانه یه، چونکی می خواسته دُمبال نیئم بلکی، اُ کَس خواسته دُمبالم کی مَره اوسِه بُکوده.
31«اَگه من خودم، مَرا گُوائی بدم، می گُوائی ایعتبار ناره. 32اینفر دِه ایسا کی می باره گُوائی دئه و دانم اونِ گُوائی می باره ایعتبار دَره. 33شُمان کَسانیَ یحیی ورجه اوسِه کودید و اون، حئیقت ره گُوائی بدَه. 34نه اَنکی من آدمی گُوائی قُبیل بُکونم، بلکی اَ گبانَ اَنِ واسی زنم تا نیجات پیدا بُکونید. 35یحیی چراغی بو تابان و سوجان و شُمان خواستیدی ایپچه اونِ روشنائی درون خوش بیبید. 36ولی من گُوائی پیله تر جه یحیی گُوائی دَرم چونکی اُ کارانیَ کی پئر مَرا واسپارده تا به آخر فارسانم، یعنی هه کارانی کی کونم، هَشان مَرا گُوائی دیئیدی کی پئر مَرا اوسِه کوده. 37و هو پئری کی مَرا اوسِه کوده، خودِش می باره گُوائی دئه. شُمان هرگس اونِ صدای نیشتاوستید و اونِ دیمَ نیدِه ئید 38و اونِ کلام شیمی درون ننَه، چونکی اونِ اوسِه بُبوسته یَ ایمان نارید. 39شُمان مُقدّس کتابانَ واموجیدی، چونکی گُمان کونید بواسطه ی اون، ابدی زیندگی دَریدی، هسّا هه کتابان مرا گُوائی دیئیدی. 40ولی نخوائید می ورجه بائید تا زیندگی بیاوید.
41«آدمیان جا جلالَ قُبیل نُکونم، 42ولی شمرأ خُب ایشناسم کی خُدا محبتَ شیمی دیل درون ناریدی. 43من می پئر نام مرا باموم، ولی شُمان مَرا قُبیل نُکونید. اَگه اینفر دیگه خو نام مرا بایه، اونَ قُبیل خوائید کودن. 44چُطو تانیدی ایمان باورید وقتی کی جلالَ همدیگر جا قُبیل کونیدی؟ ولی اُ جلال دُمبال کی خُدای یکتا جا ببه، نیئید. 45خیال نُکونید، منَم کی پئر ورجه شمرأ متهم کونه؛ اونی کی شمرأ متهم کونه موسی پیغمبره، هون کی به اون دیل دَوَستید. 46چونکی اَگه موسیَ ایمان دَشتید، مَرا ئم ایمان اَوردیدی، چونکی اون می باره بینیویشته. 47ولی اَگه اونِ بینیویشته ئانَ واوَر ناریدی، چُطو می گبان واوَر خوائید کودن؟»
Currently Selected:
یوحنایِ انجیل 5: GIL
Highlight
Share
Compare
Copy
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
@ 2024 Korpu Company
