یوحنایِ انجیل 6
6
عیسی پنج هیزار نفرَ غذا دئه
1چن وقت بازون، عیسی اُ طرف جلیل دریا کی هو تیبِریه دریایه، بُشو. 2پیله جماعتی اون دُمبالسر رادکفتید، چون نیشانه ئان و مُعجزه ئانی کی ناخوشان شفا دَئن موقع انجام بدَه بویَ، بیده بید. 3پس عیسی ایتا پوشته سر بُشو و خو شاگردان مرا اویا بینیشت. 4یهودیانِ پِسَخ عیدِ نزدیک بو. 5وقتی عیسی خو سرَ راستَ کود و بیده کی پیله جماعتی اون سمت اَمون دَرید، فیلیُپسَ بگفت: «جه کویا نان بیهینیم تا اَشان بُخورید؟» 6اَنه بگفت تا اون امتحان بُکونه، چونکی خودِش خُب دانستی چی خوائه بُکونه. 7فیلیپُس جواب بدَه: «اَگه دویست دینار اَندر نان بیهینیمَم اَشان ره وس نُکونه، حتی اَگه، هر تا فقط ایپچه بُخورید.» 8ایتا ده جه شاگردان آندریاس نام، کی شَمعون پِطرُس برار بو، بگفت: 9«ایتا کوجی رِی اَیا ایسا کی پنج تا نانِ جو و دونه ماهی دَره، ولی اَن اَ جماعت ره چی کونه؟» 10عیسی بگفت: «مردومَ بینیشانید.» اویا خَیلی علف دوبو. پس اوشان کی دوروَر پنجهزار مردای بید، بینیشتید. 11هوموقع عیسی نانَ بیگیفت و شُکر بُکوده بو پسی، اوشان میان کی نیشته بید سَام بُکود، و هونقدریم کی خواستید اوشانَ ماهی فدَه. 12وقتی کی بُخوردید و سئرا بوستید، عیسی شاگردان بگفت: «زیاد باورده خُرده نانانَ جمَ کونید تا هیچّی لا نبه.» 13پس اوشانَ جمَ کودید و جه زیادباورده تیکه ئانِ اُ پنج تا نانِ جوئی کی جماعت بُخورده بید، دوازده تا سبد پُرَ بوست.
14مردوم وقتی اَ نیشانه و مُعجزه یَ کی عیسی انجام بدَه، بیده ئید بگفتید: «حئیقتن، اون هو پیغمبری ایسه کی بایسی اَ دُنیا درون بایه.» 15عیسی وقتی بفهمست مردوم خیال دَریدی کی اونَ بیگیرید و بزور پادشا بُکونید، اویا تَرکا کود و ایوار ده تنها کوه بُشو.
عیسی آب رو را شه
16غروب دَم، عیسی شاگردان، دریا سمت بُشوئید 17و لوتکایَ سوارَ بوستید و اُ طرف دریا، کَفرناحوم شار سمت رادکفتید. هوا تارکَ بوسته بو، ولی عیسی هنو اوشانَ ورجه ناموبو. 18هه میان دریا، تُندِ باد واسی کولاک بُبوست. 19وقتی دوروَر شیش کیلومتر پارو بزه بید، عیسیَ بیده ئید که دریا رو راه شئون دَره و لوتکایَ نزدیکَ بوستن دَره. پس اوشان دیل زاله بترکست. 20ولی عیسی اوشانَ بگفت: «منم؛ نترسید.» 21بازین بخواستید اونَ لوتکا سوارَ کونید، کی لوتکا هو دَم اُ جائی کی خواستید بیشیدَ، فارسه.
عیسی، نان زیندگی
22فردایی، جماعتی کی دریا اُ طرف ایسابید، بفهمستید کی جغیر ایتا لوتکا، لوتکای دیگه ئی اویا ننه بو، و دانستیدَم کی عیسی خو شاگردان مرا اونَ سوار نُبوسته بو، بلکی شاگردان خوشانِ ره بُشوبید. 23هو موقع چن تا ده لوتکا تیبِریه جا باموئید و نزدیک اُ جائی فارسه ئید کی اُ مردوم، بعد اَنکی خُداوند شُکر بُکوده بو، نان بُخورده بید. 24پس وقتی کی جماعت بفهمستید کی نه عیسی اویا ایسا و نه اونِ شاگردان، اُ لوتکا ئان سوارَ بوستید و عیسی وامُجستن ره کَفَرناحوم بُشوئید.
25وقتی کی عیسیَ اُ طرف دریا بیافتید، اونَ بگفتید: «اوستاد، کِی اَیا باموئی؟» 26عیسی جواب بدَه: «حئیقتن، شمرأ گَم، مَرا وامُجیدی نه اُ نیشانه ئان و مُعجزه ئان واسی کی بیده ئید، بلکی اُ نان واسی کی بُخوردید و سئرا بوستید. 27اُ خوراک واسی کی از بین شه کار نُکونید، بلکی اُ خوراک واسی کی تا ابدی زیندگی بجا مانه کار بُکونید، خوراکیَ کی انسان پسر شمرأ خوائه فدن. چون خُدای پدر، انسان پسرِ سر مُهر تأیید بزه.» 28هو موقع اوشان عیسی جا واورسه ئید: «چی کارانی بُکونیم کی خُدا کارانَ انجام بِدَه بیبیم؟» 29عیسی اوشان جواب بدَه: «کاری کی خُدا شیمی جا خوائه بُکونید اونه کی اونِ اوسِه بُکوده یَ ایمان باورید.» 30اوشان عیسیَ بگفتید: «چی نیشانه و مُعجزه ئی امرا انجام دئی تا اون دِئن مرا واوَر بُکونیم؟ چی مُعجزه ئی کونی؟ 31اَمی پئران ویاوان درون منّا، اُ نانی کی آسمان جا بجیر فووستی، بُخوردید، هُطو کی مُقدّسِ بینیویشته ئان درون بینیویشته بُبوسته: ”موسیِ پیغمبر، آسمان جا اوشانَ نان فدَه تا بُخورید.“ 32عیسی جواب بدَه: «حئیقتن، شمرأ گَم، موسی نُبو کی اُ نانَ آسمان جا شمرأ فَدَه، بلکی می پئره کی حئیقی نانَ آسمان جا شمرأ فَدِه. 33چون خُدا نان، اونه کی آسمان جا بجیر بامو و دُنیایَ زیندگی فَدِه.» 34پس اوشان بگفتید: «آقا، اَ نانَ همیشک اَمَره فَدَن.» 35عیسی اوشانَ بگفت: «اُ نانی کی زیندگی بخشه منم. هرکی می ورجه بایه، هرگس ویشتا نیبه، و هرکی مَرا ایمان باوَره هرگس تشنه نیبه. 36ولی هُطو کی شمرأ بگفتم، با اَنکی مَرا بیده ئید، ولی هنو ایمان ناوردیدی. 37تمان اوشانی کی پئر مَرا فَدَه می ورجه اَئیدی؛ و اُ کَس کی می ورجه اَیه اونَ هرگس می جا دورا نُکونم. 38چونکی آسمان جا بجیر ناموم تا می خواسته یَ انجام بدم، بلکی باموم تا خواسته یِ اونی کی مَرا اوسِه بُکوده یَ به انجام فارسانم. 39و اونی کی مَرا اوسی بُکوده خواسته اَنه کی جه اوشانی کی اون مَرا فَدَه، هیتّای جه دَس ندم، بلکی اوشانَ آخر زمات زنده بُکونم. 40چون می پئر خواسته اَنه کی، هر کسِ چوم به پسر ببه و اونَ ایمان باوره، ابدی زیندگیَ دَره، و من آخر زمات درون اونَ زنده کونم.»
41بازون یهودیان اونِ باره غُرغُر بُکودید، چره کی عیسی بگفته بو «منم اُ نان کی آسمان جا بجیر بامو.» 42اوشان گفتیدی: «مگه اَ مردای، عیسی یوسف پسر نیه کی اَمان اونِ پئر و مارَ ایشناسیم؟ پس چُطو الان گه کی ”آسمان جا بجیر باموم“؟» 43عیسی جواب بدَه: «همدیگر مرا اَنقد غُرغُر نُکونید. 44هیکّس نتانه می ورجه بایه مگر اُ پئری کی مَرا اوسِه کوده، اونَ می سمت فاکشه، و من آخر زمات درون اونَ زنده کونم. 45پیغمبران بینیویشته ئان درون بامو دَره ”همه خُدا جا خوائید آموختن.“ پس هرکی خُدا جا بیشتاوه و اون جا یاد بیگیره، می ورجه اَیه. 46هیکّس پئرَ بیده نره، جغیر اونکی خُدا طرفِ جا اَیه؛ اونه کی پئرَ بیده. 47حئیقتن، شمرأ گَم، هرکی ایمان دَره، ابدی زیندگیَ دَره. 48من اُ نانی ایسم کی زیندگی فَدِه. 49شیمی پئران، منّای ویاوان درون بُخوردید، و با اَ حال بمَردید. 50اَنه، نانی کی آسمان جا بجیر اَیه، کی هرکی اونِ جا بُخوره، نخوائه مَردن. 51منم اُ نانی کی زیندگی فَدِه و آسمان جا بجیر بامو . اَگه ایکس اَ نان جا بُخوره، تا ابد زنده مانه. اُ نانی کی من دُنیا زیندگی ره فدَم، می تنه.»
52یهودیان میان بُگو مگو دکفت کی: «اَ مردای چُطو تانه خو تَنَ امرا فَده تا بُخوریم؟» 53عیسی اَشانَ بگفت: «حئیقتن، شمرأ گَم، کی تا انسان پسر تَنَ نُخورید و اونِ خونَ ننُوشید، شیمی درون زیندگی نارید. 54هرکی می تَنَ بُخوره و می خونَ بُنوشه، ابدی زیندگی دَره، و من آخر زمات درون، اونَ زنده خوائم کودن. 55چونکی می تَن حئیقتی خوردنی و می خون حئیقتی نوشیدنیه. 56اُ کَس کی می تَنَ خوره و می خونَ نوشه، می درون مانه و من اون درون. 57دُرُست هُطو، اُ پئری کی زیندگی فَدِه مَرا اوسِه کود و من هو پئر خاطری زنده ئم، هرکسَم کی مَرا بُخوره می خاطری زنده مانه. 58اَن اُ نانیه کی آسمان جا بجیر بامو؛ نه اُ نانیَ کی شیمی پئران بُخوردید و با اَ حال بَمردید؛ بلکی هر کَس اَ نانِ جا بُخوره، تا ابد زنده مانه.» 59عیسی اَ گبان زماتی بگفت:کی یهود عبادتگا کی کَفَرناحوم درون بو، تعلیم دَئی.
پِطرُس اعتراف کودن
60خَیلی جه عیسی شاگردان اَ گبان ایشتاوستن مرا بگفتید: «اَ گبان خَیلی سخته، کی تانه اونَ قُبیل بُکونه؟» 61ولی عیسی، دانستی کی اونِ شاگردان اَ جریان واسی غُرغُر کونیدی، اَشانَ بگفت: «هه جریانِ کی شمرأ ناراحتَ کونه؟ 62پس اَگه انسان پسرَ بیدینید جه هو جائی کی اول ایسابو بُجور شه چی خوائید کودن؟ 63خُدا روحه کی زنده کونه؛ جسم هیچ فایده ئی ناره. گبانی کی من شمرأ بگفتم، روح و زیندگیه. 64ولی بعضی جه شُمان ایسائید کی ایمان ناوریدی.» چونکی عیسی جه اول دانستی کیان ایمان ناورید و اون کیسه کی اونَ دُشمند دَس فَدِه. 65بازون عیسی دُمباله بدَه: «هن واسی شمرأ بگفتم کی هیکّس نتانه می ورجه بایه، جغیر اونکی می آسمانی پئر جا اونِ ببخشه بُبوسته بِبِه.»
66بازون پس، خَیلی جه عیسی دُمباله روئان اونَ تَرکا کودید و ده اونَ هَمرائی نُکودید. 67پس عیسی اُ دوازده شاگردَ بگفت: «شُمانم خوائید بیشید؟» 68شَمعونِ پِطرُس جواب بدَه: «آقا، کی ورجه بشیم؟ ابدی زیندگیِ کلام تی ورجه نئَه. 69و اَمان ایمان باوردیم و دانیم کی تو اُ قدّوسِ خُدا ایسی.» 70عیسی اوشان جواب بدَه: «مگه شُمان دوازده نفرَ من انتخاب نُکودم؟ ولی با اَ حال، اینفر جه شُمان ایتا ابلیسه.» 71عیسی، یهودا، شَمعون اَسخَریوطی پسرَ ایشاره کودی، چونکی اون ایتا جه اُ دوازده نفر بو کی خواستی چن وقت بعد عیسیَ دُشمند دَس فَده.
Currently Selected:
یوحنایِ انجیل 6: GIL
Highlight
Share
Compare
Copy
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
@ 2024 Korpu Company
