Известные библейские стихи из Aposteljeschicht 17

Поделиться

Dit deed hee doaropp, daut see no Gott sieekjen sullen, un woomäajlich am feelen un finjen wudden. Hee es werkjlich von ons aula nich wiet auf.

Un hee haft daut soo jemoakt, daut aule Velkja opp de Ieed von eenen Mensch staumen, un äwa de gaunze Welt wonen sellen, un haft äare Tiet jesat un bestemt wua see wonen sellen.

De Gott, dee de Welt un aules waut doabennen es jemoakt haft, es Har äwa Himmel un Ieed, un wont nich en Tempels, dee met de Henj jebut sent.

Wiels hee haft een Dach bestemt, aun dän hee de Welt met Jerajchtichkjeit rechten well, derch een Maun, dän hee doatoo jewält haft. Un daut haft hee doaderch sechajestalt, daut hee am vom Doot oppwuak.

Wan wie von Gott staumen, sell wie uk nich denkjen daut de Gottheit met Golt, Selwa un Steenbilda to vejlikjen es, dee derch Menschenkonst un Jedanken jemoakt sent.