Известные библейские стихи из Reema 4

Поделиться

Oba en sienen Gloowen twieweld hee nich aun daut waut Gott am vesproaken haud. Hee wort em Gloowen emma stoakja un jeef Gott de Iea. Un hee wia sikj gaunz secha daut Gott am daut jäwen kunn, waut hee am vesproaken haud.

soo aus daut jeschräwen steit: “Ekj hab die een Voda äwa väl Velkja jemoakt” en de Jäajenwuat von Gott, aun dän du jleewsd un dee de Doodje daut Läwen jeft un daut verendach brinjt, waut noch nich doa es.

dee doa hanjejäft wort fa onse Sinden to stoawen un vom Doot oppjewakjt wort, daut wie kunnen jerajchtfoadicht woaren.

Abraham hopt noch, aus aul nuscht to hopen wia, daut hee noch een Voda äwa väl Velkja woaren wudd, soo aus am wia jesajcht worden: “Soo väl sellen diene Nokomen sennen.”

Doawäajen henjt de Jerajchtichkjeit bie ons gaunz un goa vom Gloowen auf, daut et ut Jnoden komen kaun, un daut sien Vespräakjen fa aule Nokomen faust bestonen bleef, nich bloos fa dee, dee daut met daut Jesaz hoolen, oba uk aul dee, dee derch dän Gloowen to Abraham siene Famielje jehieren. Dee es een Voda äwa ons aula

“Seelich sent dee, dee äare ojjerajchte Sachen vejäft sent, un dee äare Sinden bedakjt sent! Seelich es dee Maun, däm de Har siene Sinden nich aunräakjent!”

De Schreft sajcht: “Un Abraham jleewd, un daut wort am aus siene Jerajchtichkjeit aunjeräakjent.”